Blog Kim - Sociaal Pedagogisch Medewerker Intramurale zorg
Ik wil in deze blog een heftig maar zeer belangrijk onderwerp aansnijden: suïcidale gedachten. Het is een onderwerp waarvan ik mij kan voorstellen dat je er liever niet over praat, maar dit is soms wel nodig omdat er helaas mensen zijn die om welke reden dan ook denken aan het beëindigen van hun leven. Volwassenen met een psychische aandoening (waaronder een depressieve stoornis) hebben een 3 tot 12 keer meer kans om suïcidale gedachten te ontwikkelen, vergeleken met mensen zonder psychische aandoening.
In de afgelopen maanden hebben cliënten mij om hulp gevraagd, omdat er sprake was van suïcidale gedachten: dat zij zichzelf van het leven wilden beroven. Als ik eerlijk moet zijn, schrok ik hier elke keer van. Het is niet iets waar ik dagelijks over spreek of wat ik dagelijks tegenkom in mijn omgeving. Maar ik ben wel een aanspreekpunt waar cliënten op dat moment hun gevoel mee delen. Soms is de situatie van iemand met suïcidale gedachten lastig in te schatten: heeft hij of zij daadwerkelijk plannen om uit het leven stappen of is het misschien een schreeuw om aandacht? Ik vind het belangrijk om suïcidale uitspraken serieus te nemen. Niemand zou dit ten slotte zomaar zeggen zonder er echt over nagedacht te hebben, toch?
Gelukkig heb ik de mogelijkheid om situaties waarin cliënten suïcidale gedachten uitspreken te bespreken met mijn leidinggevenden, de orthopedagoog en mijn team, bijvoorbeeld in de vorm van intervisie. Zo krijg ik zicht op hoe ik gehandeld heb, wat de situatie met mij deed en hoe ik het de volgende keer aan zou pakken als een cliënt dergelijke gedachten naar mij uit. Zo leer ik elke keer meer over hoe ik om kan gaan met cliënten met suïcidale gedachten. Het liefst zou ik willen dat ik ervoor kon zorgen dat deze gedachten bij cliënten helemaal verdwijnen, maar laat ik realistisch blijven: ik ben geen superheld!
