Blog Alicia - Sociaal Pedagogisch Medewerker Intramurale Zorg

Toen ik net begon bij Zorggroep Achterhoek als stagiair had ik erg veel moeite om mij te laten horen. Ik zat in het tweede jaar van mijn studie en wist nog niet zo veel over het vak. Ik was één dag in de week op de groep en moest mijn plek nog vinden. Vaak zat ik dan op kantoor op een stoel achter mijn collega’s die druk aan het werk waren. Ze waren met van alles bezig, en ik keek met volle verbazing. Terwijl ik op mijn stoel zat was ik erg stil en wachtte af tot ik een opdracht kreeg.

In de vergaderingen zei ik niks en luisterde aandachtig. Dit was voor mij allemaal nieuw, niet alleen de informatie maar ook om mijzelf zo te zien. Ik was namelijk in mijn privé echt een prater en kon niet stilzitten. Ik kwam mijzelf dan ook echt tegen toen ik hier begon stage te lopen. Een nieuwe stap in mijn leven waarin ik mijzelf moest ontwikkelen.

Naarmate ik meer gesprekken met cliënten aanging, hoe losser ik werd. Echter het feedback geven en mijn mening laten horen lag nog ver op de achtergrond. In mijn ogen was ik maar een stagiair die toch niet zo veel wist dus maar beter haar mond kon houden. Maar ik leerde dat ik geen ongelijk kon hebben. Een sterk team dat ik om mij heen had heeft mij hier dan ook echt bij geholpen. Ze lieten mij meedenken, meekijken, meegaan naar afspraken en gingen de gesprekken met mij aan. Ik werd een onderdeel van het team. Ze lieten mij merken dat mijn mening wel degelijk telt, en dat ook ik goede feedback kan geven. Waar ik mijzelf echt zag als stagiair, zagen mijn collega’s mij niet zo. Zij zagen mij als een gelijkwaardig iemand. Doordat ik dit besef zelf kreeg kon ik mij makkelijker ontwikkelen.

Het was voor mij prettig om mij te kunnen uitten, zoals ik dat ook in mijn privé deed. Ik kon meer mijzelf zijn en leerde een nieuwe kant, de sociaal pedagogisch medewerker, in mij kennen. Ik heb echt gemerkt dat het van belang is om jezelf niet als stagiair te zien, maar als een gelijke van je collega’s want zo zien ze jou ook.

Nu drie jaar later kan ik best lachen om hoe ik toentertijd was, en hoe ik nu ben. Ik laat mijn mening horen, ik zorg dat ook mijn input bekend is, ik geef feedback en ontvang deze ook erg graag. Af en toe blijft het nog moeilijk om altijd alles uit te spreken. Dit zal ook altijd zo blijven, maar dat is ook menselijk.